ac-unity-istory-chota-mi-was-injected-3
AC: Unity. Het verhaal dat we hebben verloren.
Assasin’s Creed Unity is het meest controversiële onderwerp voor redeneren. Walgelijk in het begin, hoewel wat voor soort spel in het begin goed is, lijkt het in 2021 een uitstekend alternatief voor Odyssey en Valhalla voor liefhebbers van een oude, klassieke moordenaar die niet is veranderd door elementen van RPG.
De heerser is al een transportband geworden. Het verbergen betekent een beetje van het voordeel van een serie, die meer wordt vernietigd door de behoeften van de markt. Het is gemakkelijk om die onzichtbare lijn te zien dat de games de games verder hebben verloren. Degene die een enorme, buitengewone sfeer van onderdompeling creëerde in niet alleen “passeren”, maar echt, waardoor oprechte emoties, geschiedenis veroorzaakt. Geleidelijk, stap voor stap, door de “uitgestoten”, “eenheid”, volledig geëlimineerd in het “syndicaat”, komt het hele verhaal van de game neer op een eenvoudig, uiterst begrijpelijk concept van het concept. Gekomen. Zaag. Won.
Wat is er mis met website “eenheid”.
Unity begint zijn start in Parijs, aan het einde van de achttiende eeuw. Precies aan het begin van de grote Franse revolutie. Omdat het bekend zal worden bij de volgende serie, neemt de speler de rol op zich op een ‘toegewijde’, werkend in Animus bij de broederschap om de kwaadaardige Tempeliers opnieuw te stoppen in twee tijdelijke parallellen – de toekomst en het verleden en het verleden. Door misleiding, zoals in een vierde deel, dwingen ze vrijwilligers om de genetische herinnering van het experimentele te verkennen, waarbij ze de plaatsen van de begrafenis van de “wijzen” verkennen – mensen met de meeste genetica van de voorloper, het oude uitgestorven ras van de makers van mensen. Saai.
De game was niet meer vriendelijk voor de speler, zoals het was, in het derde deel. Er is geen introductie voor beginners – wie zijn de moordenaars, die de Tempeliers zijn. Zelfs de intra -game -basis van kennis zal niet de minste agenda geven in de geschiedenis van het spel. Stel je een speler voor die niet eerder bekend is met een reeks moordenaars. Hij besluit in het veertiende jaar erin te spelen tijdens een release. De plot gooit een speler zonder de minste achtergrond. De vader van de hoofdpersoon sterft. De adoptievader van de hoofdrolspeler sterft. Voor beide moet je wraak nemen. Hiervoor komt hij in het geheime samenleving. Alle! Noch “niets is waar, alles is toegestaan”, noch over de grote avonturen en morele principes van de broederschap, noch over de waarheid van de strijd, het doel. Wraak. Om wraak te nemen, wees bij de broederschap. Om wraak volledig te nemen, vernietig de bestelling.
Na het begin van de inwijding, die overigens plaatsvindt op het eerste uur van het spel, gaat de gebruiker naar de open wereld. Zonder uitleg over het werk van de kaart. Zonder uitleg over het werk van het “nieuwe” systeem van pompvaardigheden, personalisatie van het personage, de verklaring dat de duivel gebeurt, en van waar de hoofdpersoon onmiddellijk na de ontmoeting met de meester, die zijn vader kende, de situatie van beide facties sterk herkent. De game vertelt niet wat hij moet doen. Laat niet zien hoe je naar de plottak kunt komen, of waarom je zo snel sterft tijdens de passage. Praat niet over de noodzaak om nieuwe, volledig willekeurige secundaire gebeurtenissen te doorlopen die uw budget en reputatie bijvullen in de broederschap. Maar tegelijkertijd schreeuwt bij elke stap over zijn “chip”, die het onderscheidt van deze serie van het spel. Multiplayer -modus.
Waarin het trouwens onmogelijk is om het hoofdspel te krijgen. Zelfs side quests.
